تو خوب بودی و زیبا ، چنان که ماه

پُر از ترانه  و رویا ، چنان که ماه

دچار ِ عادت ِ پروانه بودی و

به فکر ِ خلوت ِ گلها ، چنان که ماه

تو شکل ِ منظره ای دور و بی بدیل

کنار ِ قایق و دریا ، چنان که ماه

تو خواب ِ نقره ای  ِ برکه ای غریب

من اشتیاق ِ تماشا ، چنان که ماه

همیشه بوی سفر با صدات بود

که خسته بودی از اینجا ، چنان که ماه

در آخرین چمدانت غزل بپاش

به پاس ِ این همه رویا ،

                             چنان که ماه

پس از تو خاطره را ترک گفت و رفت

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

بهمن 84

حاکم ِ دستهای نفرینی                        

فحشهای سیاه ِ بی دینی

برگهای همیشه بازنده                     

بدترین شکل ِ یک جهان بینی

بازهم حکم می کنی و سپس                

مثل ِ پاییز برگ می چینی

واژه کِز کرده ساکت و مبهوت                  

لحظه آماج ِ مرگ ِ تکوینی

بغض چمباته می زند به گلو               

گریه بی تکیه گاه و تسکینی

من اسیر  ِ کدام نفرینم ؟                             

تو رسول ِ کدام آیینی ؟

این طرف شرم ِ چندش آور ِ مرگ          

آنطرف برق ِ دشنه بر سینی

بایدم سر سپرد ، باید مرد              

به همین سادگی که می بینی ! 

                                                                         آبان 83

این دست ، دست ِ آخر است ، بس بی محابا  بُر بزن

یا می بری  یا می برم ، مردانه اما ، بُر بزن

این دست ، دست ِ برد نیست ، بوی شکستن می دهد

تا فصل ِ پیروزی  رفیق ! این برگها را بُر بزن

از بُرد تا مرز ِ شکست ، یک برگ تنها فاصله ست

رو کن نترس از باختن ، بس آشکارا  بُر بزن

این برگهای بی نفس ، این حکمهای سرنگون

این دستهای سوخته ( جای تماشا ، بُر بزن )

ما با هم از هم کم شدیم ، کم کم  به هم  ، با هم  شدیم

دستی که من هم نیستم ، بی هم _ تو _ بی ما  بُر بزن

فکر ِ کدامین معجزه  در برگهای این شبی ؟!

ما ناگزیریم از سقوط  ، یا پخش کن ، یا بُر بزن .

مهر 84