خسته ی خسته ی خسته م ،  نای رفتن ندارم

یه قدم مونده ولی من  پای رفتن ندارم

هر دفه که پر کشیدم زخمی شد بال و پَرَم

قفس عادتم شده هوای رفتن ندارم

بذارید تا اونجا که جا داره  اینجا بمونم

هیشکی دستام و نگیره تک و تنها بمونم

خاطره عقربه نیست ٫ بر نمی گرده بذارید

مثل ِ قابی که شکسته بی تماشا بمونم

یه قفس ، می تونه یه قفس باشه ، همین و بس !  

که تو خواب ِ هر پرنده آسمون همیشه هست

میشکنه بغض قفس وا میشه این حقیقته

نگو نیست ، نگو نگو که باورم نمیشه ، هست !

اما من پرنده نیستم یه اسیرم یه اسیر

همه ی دنیای من چند تا ردیف میله ی حبس

خیلیا فالم و دیدن یکیشون فقط یکیش

دلخوشم کرد که یه روز در می آم از پیله ی حبس .

ساده و همیشه صادق ،  تک ستاره ی شب ِ من

بی خیال ِ پای خسته ت  ،  فکر راه بودی و رفتن

همه حرفا رو شنیدی  ،  همه سایه هار و دیدی

همه جاده هارو  رفتی ،  تا به این کویر رسیدی

میون ِ این همه عابر ،  هیشکی پای ِ هق هقت نیست

فکر ِ  خالی ِ دو دستت ،  فکر ِ قلب ِ عاشقت نیست

همه سنگی و همه پوک ،  انگاری که تو نبودی

این همه روز این همه سال  ،  واسه باد غزل سرودی

تلخه گریه  تلخه هق هق ،  تلخه این زخم و چشیدن

تلخه در برابر ِ  باد  ،  موندن و فریاد کشیدن

مثه بارون  شبونه  ،  بغض ِ   ابرا رو شکوندن

سخته چیزی رو نخواستن ،  سخته بی بهونه موندن

توی این هوای مسموم  ، هر چه هست رنگ فریبه

اهل ِ  اینجا که نباشی ،  همه چی برات غریبه

دنیای برفی کبکا  ،  تشنه ی صدای ما نیست

اوج ِ  آوازت و عشقه  ،  پا شو اینجا جای ما نیست

زمستان ۸۱