بگو از این همه مشت تکیده بر دیوار

که بغض را به شکستن نشسته ای این بار

بگو دوباره بگو ، از من و ستاره بگو

دوباره بر تن تقویمها ترانه ببار

بگو عزیز  هم آواز باز از پرواز

از اوج خاطره از خوب اولین دیدار

بگو ، سکوت تو مرگ تمام رویاهاست

بگو که بشکفم از تو به رغم این آوار

عزیز شب زده ٫ بومی ترین ستاره ی من

برای خالی شعرم دوباره واژه بیار

نگو نمی شود این بار هم ٫ بماند و بعد . . .

کدام بعد ؟ بعید است از تو این انکار

در انتهای همین بیت می رسیم به باد

همیشه را به تو تقدیم می کنم ٫ بر دار

آذر ۷۸